Για να παω στη Luang Prabang απο τα συνορα Ταιλανδης-Λαος μπηκα στο ποταμοπλοιο (αντιστοιχο «Δημητρουλα») το οποιο θα επρεπε να εχει αποσυρθει απο το 1974. Με μοναδικο κριτηριο οτι ακομη δεν εχει βρεθει στον πατο του Mekong River, οι λιμενικες αρχες του Λαος εχουν κρινει οτι ειναι ακομη αξιοπλοο. Δυο μερες στο καραβακι αυτο, με μια διανυκτερευση, με εκανε να ευχομαι να ειχα υψος 1.43 ωστε να τοποθετηθω στο χορο που μου αναλογει ή τουλαχιστον να ημουν κοτοπουλο αφου μονο αυτα ηταν ανετα και εκαναν και τις βολτιτσες τους μεσα στο καραβι, μια μερα πριν κανουν παρεα σε τηγανιτα noodles σε καποιο εστιατοριο της Luang Prabang.
Εκει γνωρισα διαφορους ανθρωπους και κοτοπουλα αφου ολοι ημασταν μια τρελοπαρεα. Οι αμερικανοι και παλι παραπονιοντουσαν οτι οπου και να πανε, οταν αναφερουν τη χωρα καταγωγης τους αρχιζουν στα μπινελικια, αν και τωρα με τον Obama απ’οτι μου ειπαν ειναι καλυτερα τα πραγματα.
Βρηκα και τον Ulf (δεν υπαρχει αυτο το ονομα) στο καραβι! Τον ειχα αφησει 1 εβδομαδα πριν στην Chiang Mai στο Wat Umong οπου ημασταν μαζι για το Vipassana Meditation. Ο Ulf ειναι απο τη Σουηδια, ειναι ασπρος κατασπρος και απο τον ηλιο ξεξασπροτερος αλλα εχει πολυ πλακα.Αυτος ομως που ετυχε να καθεται στη διπλανη μου θεση ηταν ο Michael απο τη Γερμανια, 37 χρονων, λογιστης απο τη Στουτγκαρδη. Πρεπει να ειναι ο πιο ξενερωτος ανθρωπος του πλανητη. Ο χρονος αποκρισης σε καθε μου ερωτηση δεν ηταν ποτε κατω απο 30 δευτερολεπτα τα οποια παντα εκμεταλευομουν να βγαλω καμια φωτογραφια. Οταν τον ρωτησα αν εχει κοπελα κοντεψε να βουτηξει το κεφαλι του στο ποταμι για ξεκοκκινησει. Ευτυχως τουλαχιστον υπαρχει παντα το ποδοσφαιρο για να μιλησεις σε τετοιες περιπτωσεις αν εχεις να κανεις με αντρα και η «Τολμη και Γοητεια» αν εχεις να κανεις με γυναικα. Τελικα αποδεχθηκα τη μοιρα μου και ο Michael εγινε ο φιλος μου εδω στη Luang Prabang αφου ολοι οι αλλοι που γνωρισα εκατσαν μια μερα και μετα πηγαν Vang Vieng (πολη που πρεπει να αφανιστει, ελπιζω να βρω την ευκαιρια καποια αλλη στιγμη να πω για αυτη). Το βραδυ πηγαμε για φαγητο οπου εγω τελειωσα το πιατο μου και μετα απο μονο… μιση ωριτσα τελειωσε και ο Michael. Μου προτεινε την επομενη μερα να νοικιασουμε ποδηλατα αλλα εγω ηξερα οτι καλο θα ηταν να παρει αυτος ποδηλατακι και εγω με τα ποδια σιγουρα θα ακολουθουσα στις ξεφρενες ταχυτητες του Michael. Παντως ταιριαζει απολυτα με αυτη την πολη οπου ολα κινουνται αργα και χαλαρα. Ημουν σιγουρος οτι σε καποια γωνια θα τον πετυχω το επομενο πρωι να παιζει με τις ταπες των βαρελιων. Αν και οι συζητησεις μας παντως γινονται σε ταχυτητες γραμματων και οχι λεξεων, ειχαν ενδιαφερον τελικα. Πηρε μπροστα και μου ειπε οτι του εχει κινησει το ενδιαφερον ο Βουδισμος, οτι εχει βαρεθει στη Γερμανια και φυσικα εκτεταμενες συζητησεις για ποδοσφαιρο. Ηταν μαλιστα και παιχτης ερασιτεχνικης ομαδας σε ποδοσφαιρο σαλας, μου ειπε κιολας οτι δεν ειχε πολυ καλη τεχνικη αλλα ηταν γρηγορος και εγω ΔΕΝ του ειπα: “Michael ευτυχως που καθομαι γιατι θα ειχα πεσει κατω απο την καρεκλα απο τα γελια τωρα”. Οπως λενε και τα ημισκουμπρια: “Οι Γερμανοι ειναι φιλοι μας και θελουν το καλο τους”. Μαιρη, τι θα γινει με αυτους τους Zwei τελικα? Ολοι ετσι εξω καρδια ειναι?
Το βραδυ παλι θα τα σπασουμε με τον Michael, θα παμε να πιουμε μπυρες και να δουμε μπαλα (Laos-Singapore) στο πολυ κρισιμο παιχνιδι οπου το Λαος θελει νικη ή ισσοπαλια υπο συνθηκες, για να περασει στην επομενη φαση του κυπελλου Νοτιοανατολικης Ασιας που γινεται αυτες τις μερες στη Vientianne. Φαβορι της διοργανωσης ειναι το Βιετναμ και η Ταιλανδη, χαμος!
Το μεσημερι γνωρισα τον Jakin και την κοπελα, με πατερα ελληνα και μητερα Πορτογαλεζα και φαγαμε μαζι μιλοντας ελληνικα(!) σε μια μεσογειακης πλεον ταχυτητας συζητηση. Η αναγνωριση των ελληνικων κυτταρων του Jakin εγινε επειδη φορουσε μπλουζακι αγορασμενο στο Μοναστηρακι με τη δηλωση του Σωκρατη : “Εν οιδα οτι ουδεν ειδα” την οποια απ’ οσο γνωριζω (μπορει και να ειμαι λιγο αυστηρος μαζι του) ο φιλοσοφος την ειπε ειρωνικα στο στυλ «α... εγω δεν ξερω τιποτα» αλλα για καποιο λογο στη συνεχεια βρεθηκε βαθυτερο «νοημα»... 