Σε μια απο τις μεγαλες υπαιθριες αγορες της Phnom Penh εχω φορεσει την φατσα του χαζου και κοιταω τον κοσμο που πηγαινοερχεται, αγοραζει, πουλαει, τρωει, κοιμαται. Τα μηχανακια που κατα δεκαδες εμφανιζονται και εξαφανιζονται.
Χρειαζεται ταλεντο για το πως να κοιτας σε τετοιες αγορες και το εχω καλλιεργησει σε μεγαλο βαθμο. Αν κανεις focus σε κατι που βρισκεται σε ακτινα 100 μετρων, ο πωλητης σε κλασματα του δευτερολεπτου θα το καταλαβει και θα ακολουθησει το κλασσικο ποιηματακι-τραγουδακι που ακουω παντου (και εχει και την πλακα του): “you want to buy sir? I give good price for you sir. Sir, where are you from?, ah Greece, football good, you wanna buy sir? Sir what is your name? You want to buy sir? One dollar for you sir I loose money“. Παντα θελω να τους εξηγησω οτι Sir ειναι μια τραγουδιστρια που ειχε παντρευτει και τον Stalone καποτε ή καποιος που εχει λαβει τον τιτλο απο την βασιλισσα Ελισαβετ αλλα εγω ουτε το ενα ειμαι ουτε την τυχη για το δευτερο ειχα.
Καπου στο βαθος ομως, επεσε η προσοχη μου σε ενα περιεργο μηχανημα που ειχε κατι ξυλα διπλα και πισω του καθοταν μια συμπαθεστατη γριουλα. Ημουν σιγουρος οτι δεν βλεπει ουτε στο ενα μετρο και ετσι συνεχισα να κοιταζω το μηχανημα μηπως και καταλαβω τι μπορει να κανει με αυτο η γριουλα-Τζεπετο. Πιθανα χρησιμοποιωντας την αισθηση της οσφρησης, αφου η οραση την εχει σχεδον εγκαταλειψει, το καταλαβε οτι κοιτουσα! Εκανε νοημα να πλησιασω, πλησιασα και τη ρωτησα τι ειναι αυτο αλλα δεν μπορουσε να μου εξηγησει αφου δεν μιλουσε αγγλικα. Αφου η παντομιμα εδω δεν δουλεψε, μου εκανε μια επιδειξη.
Εβαλε ενα ξυλο στο μηχανημα, το οποιο ειναι στην ουσια πρεσσα, το περασε τρεις φορες και απο ενα στομιο βγηκε ενας κιτρινος χυμος, τον εβαλε σε ενα ποτηρι, προσθεσε παγακια εβαλε και ενα καλαμακι και μου το προσφερε με ενα χαμογελο.
“Το πινω ή δεν το πινω? Τι ειναι παλι αυτο? Αν μου σπασει κατι που εχω παρει απο το ΙΚΕΑ μπορω να το πιω? Οχι μαλλον ε? Τα Imodium τα εχω στην τσαντα? Οχι ρε γαμωτο τα ξεχασα στο ξενοδοχειο, δεν βαριεσαι, ολα τα εχουμε δοκιμασει στις χωρες και τις πολεις της Ινδοκινας, αλλο ενα στοιχημα με το στομαχι δεν πειραζει”
Ηταν καταπληκτικο, πολυ δροσιστικο και οτι πρεπει για τη ζεστη και την υγρασια της Phnom Penh, ζητησα και δευτερο.
Εχω αρχισει να πιστευω οτι το στομαχι μου εχει μαγικες ικανοτητες και με καποιο τροπο πρεπει να τις εκμεταλευτω περισσοτερο. Οταν σχεδον ολα τα Imodium που μου εχει δωσει η αδερφη μου τα εχω μοιρασει σαν τσιχλες σε διπλομενους συνοδοιπορους, εγω (μεχρι τωρα) δεν εχω παθει τιποτα. Και εχω φαει και εχω πιει σχεδον τα παντα.
Εκτος απο: Τους ψητους αρουραιους στη Luang Prabang (ναι και ομως ναι), τις τηγανιτες τριχωτες αραχνες της Phnom Penh, σε μεγεθος οσο το πρωτο Ericsson που πιασαμε στα χερια μας στα μεσα των 90s. Και φυσικα: νερο βρυσης. Παντα μονο εμφιαλωμενο νερακι, που λεει και ο καλος ο γλαρος...
