Το περασμα των συνορων με επιγεια μεσα απο χωρα σε χωρα στην περιοχη ειναι παντα μια ξεχωριστη εμπειρια με αρκετο γελιο συνηθως. Ειδικα στα συνορα της Ταιλανδης-Καμποτζης, οπου βρεθηκα προχτες, εχει στηθει ενα μεγαλο πανηγυρι. Δεν ειναι ξεκαθαρο ακριβως που ειναι τα συνορα, εκατονταδες ανθρωποι με καρα, φορτηγα και με τα ποδια πηγαινοερχονται δεξια και αριστερα, μια τεραστια αγορα, μεσα απο την οποια επρεπε να περασω αναγκαστικα με εκανε να χασω εντελως τον προσανατολισμο μου, ανθρωποι με στολες αστυνομικων, στρατηγων, πυροσβεστων και οτι αλλο υπαρχει σε επισημη ενδυμασια με καλουσαν στο "γραφειο" τους για να μου βγαλουν τη visa σε καλη τιμη. Εστιατορια αναγραφουν στο μενου οτι αν η παραγγελια ειναι μεγαλυτερη απο 2 δολαρια, εχεις δωρο τη βιζα. Η μικρη εμπειρια και οι πολλες πληροφοριες μου βεβαια με οδηγησαν στο να βγαλω τη βιζα ακριβως στο σημειο ελεγχου πριν μπω στη χωρα και αυτο παντα ειναι και το καλυτερο. Εξξαλου ειναι μια διαδικασια μερικων λεπτων οπου ολοι προσπαθουν να την παρουσιασουν ως μια μεγαλη σε διαρκεια διαδικασια οπου χρειαζεσαι απαραιτητα τη "βοηθεια" τους. Αφου περασα (ετσι πιστευω τουλαχιστον) τα οχι και πολυ ξεκαθαρα συνορα, μετα επρεπε να βρω λεωφορειο για να παω στην πολη που ηθελα. Ρωτησα που ειναι ο σταθμος του λεωφορειου και ο τυπος μου ειπε οτι ειναι 1,5 χιλιομετρο απο το σημειο οπου βρισκομουν και μου εδειξε ενα λεωφορειο στη γωνια το οποιο χωρις κοστος (!) θα με πηγαινε στο σταθμο. Οι πληροφοριες μου δεν ειχαν φτασει μεχρι αυτο το σημειο οποτε μπηκα στο δωρεαν (!) λεωφορειο με τη υποψια παντα οτι βρωμαει η δουλεια. Αφου γεμισε το λεωφορειο με χαρουμενους backpackers, ξεκινησαμε και μετα απο λιγο φτασαμε στο "σταθμο των λεωφορειων".
Τι εμαθα μεχρι τωρα: οταν αγοραζω το LONELY PLANET CAMBODIA να το διαβαζω και οχι να κανω αερα με αυτο οσο πινω το νερακι μου κατω απο τον καυτο ηλιο της Καμποτζη.
Αφου εφτασα τελικα στον τελικο προορισμο μου, μετα απο 4 ωρες, διαβασα οτι στην Καμποτζη δεν υπαρχει εθνικο συστημα μαζικων μεταφορων (πχ ΚΤΕΛ, ΟΣΕ κλπ). Ο καθε ενας μπορει να αγορασει ενα λεωφορειο τις δεκαετιας του '60 με τη Βουγιουκλακη να τραγουδαει στο πισω μερος, να φτιαξει ενα παραπηγμα, να κολησει πανω μια ταμπελα που να γραφει "BUS STATION" και να σε παει φυσικα εκει που θελεις με το κοστος που θελει. Ετσι λοιπον διαπιστωσα, τελικα, οτι υπαρχουν πολλοι "σταθμοι λεωφορειων". Το καλο ειναι οτι ειναι ολα τοσο φθηνα εδω που οσο και να θελουν να φανε λιγα χρηματα (αυτο ηξερα οτι σε φαση συνορων δεν θα το γλιτωσω) παραμενουν εξευτελιστικες οι τιμες.
Οταν φτασαμε στη πολη μας, το λεωφορειο σταματησε σε κτιριο που εγραφε "The green coconut, ξενοδοχειο-σταθμος λεωφορειων"...
Ολοι ξεραμε οτι παλι μας τη φερανε αλλα απο την πρωτη στιγμη τους ανθρωπους εδω τους εμπιστευτηκα κατα βαθος, εξαλλου εχοντας διαβασει λιγο για την τραγικη πολυ προσφατη ιστορια τους ξερω οτι οτι κανουν δεν ειναι για να πλουτισουν αλλα για να επιβιωσουν. Το ξενοδοχειο ηταν σε πολυ καλο σημειο, παρα πολυ καθαρο-μεγαλο δωματιο-δωρεαν ποδηλατο και δωρεαν wifi. Ολα αυτα για 3.75 ευρω τη μερα....
Στο λεωφορειο βρεθηκα να καθομαι διπλα σε εναν Βελγο με τον οποιο αφου μιλησαμε (κλασσικα) για τα μερη της Ινδοκινας που μας μας αρεσαν και για την αγαπη του για τα φιδια, μου ειπε οτι ηταν επαγγελματιας στρατιωτης και οτι εχει παρει μερος σε διαφορες ειρηνευτικες αποστολες στην Αφρικη. Μου ειπε ομως επισης οτι ειχε παρει μερος και στον πρωτο πολεμο στο Ιρακ οπου οταν τον ρωτησα πως ηταν, μου ειπε: "good fun!". Των ρωτησα, με μεγαλη επιφυλακτιοτητα, αν ειχε εμπλακει σε μαχες και αν ετυχε να χρειαστει να σκοτωσει καποιον και μου ειπε: "μα φυσικα! μια μερα μαλιστα η ομαδα μου ειχε μια αποστολη να εξοντωσει καποια tanks ιρακινων και ενω τα ειχαμε στοχευσει, ελικοπτερα τα εξοντωσαν πριν προλαβουμε εμεις και εγω τους φωναζα να αφησουν και τιποτα για εμας". Πιθανα να εχω ξαναγνωρισει καποιον που εχει σκοτωσει ανθρωπο χωρις ομως να το ξερω. Αυτη ηταν η πρωτη φορα που ηξερα οτι ο ανθρωπος με τον οποιο μιλουσαμε για φιδια, παραλιες στην Ταιλανδη και το Angkor Wat, εχει επισης σκοτωσει ανθρωπους και μαλιστα σαν ειναι σε video game.
Τι εμαθα μεχρι τωρα: οταν αγοραζω το LONELY PLANET CAMBODIA να το διαβαζω και οχι να κανω αερα με αυτο οσο πινω το νερακι μου κατω απο τον καυτο ηλιο της Καμποτζη.
Αφου εφτασα τελικα στον τελικο προορισμο μου, μετα απο 4 ωρες, διαβασα οτι στην Καμποτζη δεν υπαρχει εθνικο συστημα μαζικων μεταφορων (πχ ΚΤΕΛ, ΟΣΕ κλπ). Ο καθε ενας μπορει να αγορασει ενα λεωφορειο τις δεκαετιας του '60 με τη Βουγιουκλακη να τραγουδαει στο πισω μερος, να φτιαξει ενα παραπηγμα, να κολησει πανω μια ταμπελα που να γραφει "BUS STATION" και να σε παει φυσικα εκει που θελεις με το κοστος που θελει. Ετσι λοιπον διαπιστωσα, τελικα, οτι υπαρχουν πολλοι "σταθμοι λεωφορειων". Το καλο ειναι οτι ειναι ολα τοσο φθηνα εδω που οσο και να θελουν να φανε λιγα χρηματα (αυτο ηξερα οτι σε φαση συνορων δεν θα το γλιτωσω) παραμενουν εξευτελιστικες οι τιμες.
Οταν φτασαμε στη πολη μας, το λεωφορειο σταματησε σε κτιριο που εγραφε "The green coconut, ξενοδοχειο-σταθμος λεωφορειων"...
Ολοι ξεραμε οτι παλι μας τη φερανε αλλα απο την πρωτη στιγμη τους ανθρωπους εδω τους εμπιστευτηκα κατα βαθος, εξαλλου εχοντας διαβασει λιγο για την τραγικη πολυ προσφατη ιστορια τους ξερω οτι οτι κανουν δεν ειναι για να πλουτισουν αλλα για να επιβιωσουν. Το ξενοδοχειο ηταν σε πολυ καλο σημειο, παρα πολυ καθαρο-μεγαλο δωματιο-δωρεαν ποδηλατο και δωρεαν wifi. Ολα αυτα για 3.75 ευρω τη μερα....
Στο λεωφορειο βρεθηκα να καθομαι διπλα σε εναν Βελγο με τον οποιο αφου μιλησαμε (κλασσικα) για τα μερη της Ινδοκινας που μας μας αρεσαν και για την αγαπη του για τα φιδια, μου ειπε οτι ηταν επαγγελματιας στρατιωτης και οτι εχει παρει μερος σε διαφορες ειρηνευτικες αποστολες στην Αφρικη. Μου ειπε ομως επισης οτι ειχε παρει μερος και στον πρωτο πολεμο στο Ιρακ οπου οταν τον ρωτησα πως ηταν, μου ειπε: "good fun!". Των ρωτησα, με μεγαλη επιφυλακτιοτητα, αν ειχε εμπλακει σε μαχες και αν ετυχε να χρειαστει να σκοτωσει καποιον και μου ειπε: "μα φυσικα! μια μερα μαλιστα η ομαδα μου ειχε μια αποστολη να εξοντωσει καποια tanks ιρακινων και ενω τα ειχαμε στοχευσει, ελικοπτερα τα εξοντωσαν πριν προλαβουμε εμεις και εγω τους φωναζα να αφησουν και τιποτα για εμας". Πιθανα να εχω ξαναγνωρισει καποιον που εχει σκοτωσει ανθρωπο χωρις ομως να το ξερω. Αυτη ηταν η πρωτη φορα που ηξερα οτι ο ανθρωπος με τον οποιο μιλουσαμε για φιδια, παραλιες στην Ταιλανδη και το Angkor Wat, εχει επισης σκοτωσει ανθρωπους και μαλιστα σαν ειναι σε video game.
