Την Πεμπτη το ξυπνητηρι χτυπησε στις 07:15, ηταν ειδικη ημερα. Επρεπε να παρω λεωφορειο μεχρι ενα σημειο στα δυτικα προαστια του Kathmandu και μετα περπατημα μεχρι το Osel Ling Θιβετανικο μοναστηρι που ηταν εκει κοντα.
Κατι το οτι να ναι πολεοδομικο σχεδιο (χεχε) του Kathmandu. Κατι το communication breakdown με τους Νεπαλεζους στις οδηγιες. Αλλα κυριως μια κουτσομπολιστικη συζητηση, που κρατησε απασχολημενο το μυαλο, μας οδηγησαν σε ενα χασιμο διχως προηγουμενο.
Μια περιπλανηση στο country side του Kathmandu. Καπου εκει αισθανθηκαμε τον Καβαφη να μας κοιταει απο μια προβλητα στην Αλεξανδρεια και μας λεει: “Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους...”. Μονο που εμεις μπαιναμε συνεχως σε χωραφια πρωτοειδομενα, σε μονοπατια απατητα, σκαρφαλωναμε σε πλαγιες με τα νυχια καρφωμενα στο χωμα (δεν ειναι υπερβολη), διωχναμε τα κατσικακια απο το δρομο μας και λεγαμε αστεια στους σκυλους για να γινουμε φιλοι στην προσπαθεια μας για επιβιωση πλεον αφου η ελπιδα για να φτασουμε στο μοναστηρι ειχε σχεδον πεθανει. Δεν ειχαμε ορεξη για ποιηση εκεινο το πρωι, στοχος μας ηταν να φτασουμε στο μοναστηρι στις 10:00 για να ακουσουμε την ομιλια του Tsoknyi Rinpoche που ηρθε απο την Bodh Gaya της Ινδιας για 3ημερης διαρκειας ομιλιες.
Κουβαλοντας τα πραγματα μας αλλα και ιδρωτα, σκονη και αιματα, που αποκτησαμε στο δρομο, τελικα φτασαμε με 3 ωρες καθυστερηση λογω της μη προγραμματισμενης περιπλανησης μας.
Ενα απο τα θεματα που προλαβαμε λιγο να ακουσουμε? All time classic λεμε: Γονεις και Παιδια. Εκτος απο τα σχολια του Tsoknyi Rinpoche, εδω το θεμα ειναι λιγο φιλτραρισμενο απο τη σοφια του Dharma, απο τις κατα καιρους αναγνωσεις και απο τις προσωπικες αποψεις. Τυλιγμενα ολα αυτα σε ενα ομορφο χαρτι με μια πολυχρωμη κορδελα, δωρο για νεους και παλιους γονεις αλλα και για ολους μας που μοιραζουμε γνωμες και συμβουλες με περισσια χαρη.
Τα παραπονα απο τα παιδια (ηλικιας 1-100) απεναντι στους γονεις ειναι πολλα, σε καθε ηλικια διαφορετικα αλλα συνηθως υπαρχουν.
Ο Tsoknyi Rinpoche προσπαθωντας να αφαιρεσει τη μικρη-μεγαλη δυσαρεσκεια που προκαλεσε στο ακρωατηριο το «γονεις, παιδια και κατανοηση», μας λεει: “οι γονεις δεν θελουν το κακο σας σιγουρα, δεν υπαρχει κανενας που οταν αποφασισε να κανει παιδι να ειπε: λοιπον αγαπητη μου γυναικα σημερα το βραδυ θα συλλαβουμε τον κο Αντωνη και οταν γεννηθει θα του κανουμε τη ζωη δυσκολη” Οι προθεσεις ειναι παντα οι καλυτερες αλλα αυτο αρκει? Καλη βαση αλλα σε καμια περιπτωση δεν αρκει.
Αυτο που δημιουργει μεγαλη εντυπωση σχετικα με τους γονεις ειναι η χαρακτηριστικη ανεση με την οποια συμβουλευουν, παρακινουν με λογια ή με πραξεις (πχ δειχνωντας εντονη δυσφορια για καποια αποφαση των παιδιων) και υποκινουν τα παιδια προς καποια συγκεκριμενη κατευθυνση-αποφαση, μικρη ή μεγαλη, δεν εχει σημασια.
Ειμαι γονιός: Aν ξερω οτι θα υποκινησω-παρακινησω-συμβουλεψω το παιδι με λογια ή πραξεις και το παιδι μου δεν λαβει σοβαρα υποψη την ενεργεια μου αυτη, τοτε δεν υπαρχει κανενα προβλημα! Το μονο προβλημα σε αυτη την περιπτωση ειναι οτι φαινεται να μην μετραει η γνωμη μου το οποιο πρεπει να με προβληματισει...
Παμε στη χειροτερη περιπτωση τωρα, αυτη που ο αποδεκτης (εδω το παιδι) αποφασιζει να λαβει πολυ σοβαρα υποψη την γνωμη μου. Εδω καθε συμβουλη-γνωμη-ενεργεια-παρακινηση μου θα μου αφαιρει ωρες υπνου καθε βραδυ. Κι αν δεν τα λεω καλα και δεν τα εξηγω καλα που λεει και ο Αλεφαντος, να το πω και ετσι: Ενα παιδι γυρναει το παιχνιδι αναποδα και λεει : “Αυτη τη φορα θα κανω οτι μου πεις. Aπλα να εχεις πληρη επιγνωση οτι η γνωμη-ενεργεια-υποκινηση-συμβουλη σου θα εχει αμεσο αντικτυπο στη ζωη μου απο αυριο. Αντιλαμβανεσαι οτι παιρνεις μεγαλο μεριδιο ευθυνης? μπορεις να το σηκωσεις? Καθε φορα απο εδω και περα που δημιουργειται προβλημα θα εισαι αναποσπαστο μερος του προβληματος. Εχεις τα εφοδια-πληροφοριες-στοιχεια που χρειαζονται για να παρεις στις πλατες σου την ευθυνη καθορισμου μιας ζωης? Εχεις πληρη επιγνωση τι μεσοπροσθεσμα και μακροποροθεσμα αποτελεσματα θα εχει η εφαρμοσμενη συμβουλη σου? Μπορεις να κανεις μια προσομοιωση της μετα-συμβουλης-σου ζωης μου? Αν ισχυουν ολα τα παραπανω, τοτε super!”
Το να δωσουμε μια συμβουλη πρεπει μαλλον να το αντιμετωπιζουμε σαν μια καυτη πατατα, ειναι παρα πολυ δυσκολο να εκφερουμε μια αποψη οταν κατανοησουμε βαθεια και την ευθυνη που αναλαμβανουμε εκεινη τη στιγμη. Σαν ενα σταυροδρομι οπου μας ρωταει καποιος αν πρεπει να παει δεξια ή αριστερα. Αν ξερουμε οτι η γνωμη μας θα παιξει ρολο στην αποφαση του και δεν μας ρωταει ετσι για να περασει η ώρα, τοτε πρεπει να σκεφτουμε αμεσως οτι αναλαμβανουμε ευθυνη οποτε πρεπει να ειμαστε πολυ σιγουροι για το τι θα πουμε. Αν δεν ειμαστε ομως, κατι το οποιο ειναι το πιο ανθρωπινο και πιο φυσιολογικο, τοτε καλυτερα θα ηταν οι γονεις να βρουν καποιον αλλο τροπο απο τους εκατονταδες διαθεσιμους για να προσφερουν ουσιαστικη βοηθεια.
Πχ: unconditional love (αγαπη χωρις ορους και προυποθεσεις). Αυτο ειναι ουσιαστικη βοηθεια την οποια πιθανα καποιος μονο απο τους γονεις του μπορει να παρει, αυτο ειναι κατι που τους κανει πραγματικα σημαντικους και κυριως μοναδικους. Σχεσεις αγαπης υπαρχουν πολλες αλλα πιθανα η unconditional love να ειναι η ανωτερη και παλι πιθανα να ειναι αυτη που οπως ειπα μονο οι γονεις μπορουν να δωσουν.
Αυτα και αλλα θεματα και ερωτηματα μας εφερε στην επιφανεια ο Tsoknyi Rinpoche και ο αδερφος του ο Mingyur Rinpoche απο τις 18 εως τις 20 Φεβρουαριου. Θεματα καθημερινα αλλα ταυτοχρονα και πολυ συνθετα. Η αναλυση απο την πλευρα τους συγκινητικα απλη και με παρα πολυ humour.
Εντυπωσιακο και το γεγονος οτι ανθρωποι απο Αμερικη, Βραζιλια, Ταιβαν, Μαλαισια κα, βρεθηκαν εδω για τις διδασκαλιες του αυτες τις 3 ημερες
