Μετα απο 5 μερες στο κεντρο της
Αραχωβας της Ινδιας, αποφασισαμε να ντυσουμε με περισσοτερη φυση τη διαμονη μας
στα Ινδικα Ιμαλαια. 1,5 χιλιομετρο εξω
απο τη Dharamsala βρηκαμε ενα ησυχο guesthouse μεσα στο δασος. Κατα τη διαδρομη μας απο τη Dharamsala μεχρι
το guesthouse ενιωθα οτι
καποιοι μας ακολουθουσαν. Σκεφτηκα (απο
μεσα μου για να μην τρομοκρατησω το Γιωργο): “Τωρα ξερουν που μενουμε!!!”.
Ιδιοκτητης του guesthouse, ενας παππους,πρωην στρατηγος
του Ινδικου στρατου. Συστηνεται ως General, ετσι για να κοψει
αμεσως τον τσμπουκα ολων των κολοψαρων.
Οι δυο πρωτες ημερες ηταν γεματες απο μικρες, γεματες ουσια,
στρατιωτικου τυπου επικοινωνιες με τον παππου.
Επικοινωνιες αυστηρα σχετικες με τα γραφειοκρατικα θεματα της ενοικιασης
του δωματιου (συμπληρωνουμε πολλες φορμες γενικως εδω στην Ινδια, δεν ειναι
απλα τα πραγματα...) αλλα και την εξοφληση των χρηματων. Και τα δυο γεγονοτα τον ειχανε αγχωσει
αρκετα. Ευτυχως ολα πηγανε πολυ καλα και
ο παππουλης ηρεμησε. Αυτες τις πρωτες
μερες ενιωθα παλι οτι αυτοι μας παρακολουθουν! Δεν ειχαν κανει αισθητη την
παρουσια τους ακομη, απλα παρατηρουσαν.
Δεν μπορω να πω οτι δεν φοβηθηκα.
Προχτες το απογευμα ξεκινησαμε να
παμε στο guesthouse της Aude
(φιλη μας Γαλλιδα απο το Sadhana Forest)
το οποιο ειναι περιπου ενα χιλιομετρο πιο πανω απο εμας, μεσα στο δασος. Παλι ηξερα οτι μας ακολουθουν και μας
παρακολουθουν. Ενιωθα τα ματια τους
καρφωμενα επανω μας ολη την ωρα.
Ηρθε και η Laura (επισης φιλη μας Αγγλιδα απο Sadhana) και μαγειρεψαμε,
φαγαμε, αναψαμε φωτια και τραγουδησαμε τις γνωστες Sadhana επιτυχιες
οπως το Kopalam, rainbow song, every little cell, τα γνωστα πλεον
αφρικανικα τραγουδακια αλλα και bhajans. Σε ολη τη διαρκεια της γιορτης, αυτοι ηταν
εκει γυρω, μας εβλεπαν, μα δεν τους βλεπαμε.
Εμεις περνουσαμε ομορφα, αυτοι ζηλευαν.
Ενιωθα τη ζηλεια και τη διψα για εκδικηση να μολυνει τον καθαρο αερα των
Ιμαλαιων.
Οταν το mini-party μας τελειωσε, πηραμε το δρομο της
επιστροφης μεσα απο το σκοτεινο και εντελως ησυχο δασος. Πλεον ακουγαμε καθαρα τα βηματα τους, τις
αναπνοες τους, σχεδον ακουγαμε και το μυαλο τους να δουλευει ασταματητα
ψαχνοντας τροπους για να μας κανουν κακο.
Επρεπε με καποιο τροπο να τους δειξουμε οτι δεν φοβομαστε. Ο Γιωργος επιασε στη κιθαρα τη “Δραπετσωνα”,
λιγο απο Μαρκο, λιγο απο Βουγιουκλακη και φυσικα και το δικο μας τραγουδι! “Brownieji”! Το δασος
γεμισε με τις νοτες μας και την ενεργεια μας.
Εκει ειναι που πιστεψαμε οτι ολα ειχαν τελειωσει, οτι ειμαστε εμεις οι
νικητες. Οτι η κουλτουρα και το πνευμα μας, θριαμβευσε εναντι των βαρβαρων. Γιατι αυτο το δασος δεν χωραει και τους
δυο. Καναμε λαθος ομως, ο πολεμος μολις
ειχε αρχισει.
Το επομενο πρωι εβγαλα εξω στο
μεγαλο τραπεζι το μελι, το ψωμι μας, το βουτυρο και το μανγκο. Α! Ενα ωραιο πρωινο μεσα στο δασος! Λεω καλημερα και στην γλυκητατη Ophil απο
το Ισραηλ η οποια εχει κατσει κατω στον κηπο και συνεχιζει αυτο που εχει
ξεκινησει εδω και καιρο. Να ζωγραφιζει
ενα πανεμορφο Thangka (Θιβετανικος πινακας ζωγραφικης, θρησκευτικου περιεχομενου
και αρκετα δυσκολος και περιπλοκος). Η Ophil απανταει
με ενα γλυκο χαμογελο αλλα η πεινα μου με οδηγησε σε κατι ακομη πιο γλυκο. Το μελι, με βουτυρο και ψωμακι. Φτιαχνω μια πολυ ωραια φετα, την αφηνω επανω
στο τραπεζι και παω στο δωματιο να φερω το νερο. Οταν μετα απο μερικα δευτερολεπτα βγαινω εξω,
ενας απο αυτους ηταν εκει. Ειχε ηδη
παρει τη φετα μου, την ετρωγε και παραλληλα με κοιταζε. Αρχιζω να τρεχω προς το μερος του, αυτη τη
φορα ημουν ετοιμος να δωσω τη μαχη. Η
αυτος ή εγω. Τα NVC και το Ahimsa δεν
αγγιζει αυτα τα τερατα σκεφτηκα, θα πιαστουμε στα χερια! Τελος! Αυτος ομως τρομαξε και με τη φετα μου στο
βρομερο του στομα αρχισε να τρεχει και να σκαρφαλωνει στο πιο κοντινο
δεντρο. Τα τεσσερα τριχωτα ποδια τους,
τους βοηθανε πολυ σε αυτο. Συνεχισα να
τρωω το πρωινο παροτι πλεον ειχανε μαζεφτει πολλοι απο αυτους γυρω μου. Οταν αρχισα να καθαριζω το μανγκο, τα
μαιμουδια περασαν σε ψυχεδελικη διασταση.
Αρχισαν να χοροπηδανε, να πλησιαζουν πιο πολυ, να μουγκριζουν και να
γλυφουν στο το πατωμα τις σταγονες. Πεταξα
τις φλουδες μακρια και μερικοι απο αυτους αρχισαν να τρεχουν για να τις
βρουν. Ηθελα να παω παλι μεσα να παρω το
μαχαιρι να φτιαξω αλλη μια φετα. Με ενα
σαλτο πεταγομαι και βγαινοντας βλεπω εναν απο αυτους να κραταει στα χερια-ποδια
του το βαζακι με το μελι. “Θα σε κανω
σαν τον κολο της μαιμους” του φωναζω και
αυτο ριχνει κατω το βαζακι και αρχιζει τα τρεχει αλλαλαζοντας. Ξερει πολυ καλα πως ειναι ο κολος τη μαιμους
και δεν θελει να γινει ολοκληρος ετσι. By the way, οποιος εχει δει πως
ειναι ο κολος της μαιμους θα θαυμασει τη σοφια του λαου μας. Το πρωινο ηταν μια συνεχομενη μαχη. Προσπαθωντας να κρατησω ολα μας τα αγαθα στην
κατοχη μας, προσπαθωντας να φαω και προσπαθωντας να μπαινωβγαινω στο δωματιο
οσο πιο γρηγορα μπορω. Μεσα σε αυτον τον
πανικο, ηθελα να αδειασω το ποτηρι με το κρυο νερο για να βαλω ζεστο. Χωρις να το σκεφτω το ριχνω προς τα κατω απο
την ακρη του μπαλκονιου. Αμεσως ακουω
μια κραυγη. Ωχ! Λες να εριξα το νερο
πανω στην πρωην γλυκυτατη Ophil και να εβρεξα και τον πινακα της? Αν συναιβει αυτο, οι μερες
μου στη Dharamsala εχουν τελειωσει αδοξα.
Ευτυχως το νερο περασε ακριβως διπλα της.
Δεν ειναι η πρωτη φορα που τα
μαιμουδια θελουν να μας καταστρεψουν τη ζωη.
Στο Pai, στη βορεια Ταυλανδη ετρωγαν τα
φαγητα μας και απο μερικους ειχαν κλεψει και τα κινητα.
Στο Koh Chang θελανε
να μας καταστρεψουν τη ζωη
Στο Kathmandu, επανω στο μοναστηρι, πηρανε
το πορτοκαλι μεσα απο τα χερια της ανταποκριτριας μας
Στην Pokhara, στο Vipassana meditation, παλευαμε να
καθυποταξουμε το περιφημο monkey mind που πηδαει απο δεντρο σκεψης σε δεντρο σκεψης και μας κανει
οτι θελει και προσπαθει να μας καταστρεψει και παλι τη ζωη.
Τωρα, εδω στη Dharamsala, παλι κανουν τη ζωη μας εναν
εφιαλτη. Και ρωταω εγω τον κυβερνητη του
Himachal Pradesh:
“τα μαιμουδια θελουν να μας καταστρεψουν τη ζωη. Που ειναι η πολιτεια κυριε
κυβερνητα?”. Στο Δελχι υπαρχουν
γειτονιες οπου τα μαιμουδια κανουν παρτυ, τα σπανε κανονικα. Κλεβουν τα φαγητα, τα ρουχα, τα τηλεφωνα, τα
παπουτσια. Τα παντα. Oμως στην Ινδια, το μαιμουνι και ο πιθηκας ειναι ιερο ζωο αφου
ειναι η ενσαρκωση του Θεου Ηanuman. Ετσι οι ανθρωποι δεν μπορουν να παρουν τα
φλομπερ και να τα κυνηγανε, δεν μπορουν να κανουν τιποτα στην ουσια. Ετσι λοιπον εκπαιδευσαν μαιμουδια-μπατσους τα
οποια ανδρες τις αστυνομιας τα μεταφερουν με μηχανακια οπου υπαρχουν
κλησεις. Εκει τα μαιμουδια-μπατσοι,
κυνηγανε και διωχνουν τα μαιμουνια-κλεφτες.
Κατω η χουντα της μαιμους! Εξω οι
πιθηκες απο την Ινδια! Λευτερια στη Dharamsala! Οι Βαρβαροι! εξω απο εδω!
A! μολις εκατσαν διπλα μας εδω στο Rada Krishna cafe δυο Ελληνες, η Jenny και
ο Γιαννης. Ωρα για συζητηση...
