1. ηλεκτρικα αυτοκινητα
Το εικονιζομενο οχημα το βλεπει πολυ συχνα ο επισκεπτης του Kathmandu. Ειναι παρα πολλα τετοια μεσα στην πολη και παιζουν με επιτυχια το ρολο των αστικών λεοφορειων. Το εντυπωσιακο ποιο ειναι ομως? Οτι ειναι ηλεκτρικα! Ναι, στο Kathmandu που ολα ειναι τρεις λαλουν και δυο χορευουν, που δεν λειτουργει σχεδον τιποτα, που 15 ωρες τη μερα δεν εχουμε ρευμα, εδω που αγελαδες και κατσικια κυκλοφορουν μαζι με τα αυτοκινητα στους δρομους. Εδω και 30 σχεδον χρονια (αυτο ειναι φανερο νομιζω) εχουμε ηλεκτρικα αστικα λεωφορεια ενω σε πολλες πολεις της δυσης αυτο ειναι κατι που σχεδιαζεται για το μελλον, για ενα πρασινο μελλον. Ειμαστε πολυ μπροστα τελικα και δεν μας φαινεται. Πως εγινε τωρα αυτο? Σχεδον κατα τυχη πριν 30 χρονια λογω μιας οικονομικης συμφωνιας μεταξυ Νεπαλ και Ινδιας (φυσικα) που αλλο θελανε να κανουν και αλλο εκαναν. Αστεια ιστορια που την κραταμε για αλλη φορα.
2. salsa
Το να κανω μαθηματα salsa στο Kathmandu το θεωρουσα κατι αντιστοιχο με το να κανω μαθηματα τσαμικου στο Tokyo, να φαω sushi στην Καρυα και να πιω χυμο papaya στο Οσλο. Μαλλον για το λογο αυτο τελικα αποφασισα να ξεκινησω μαθηματα (για πρωτη φορα στη ζωη μου) Salsa Το super καλο ειναι οτι το μαθημα γινεται στα αγγλικα (που αλλου παιζει αυτο δεν μπορω να σκεφτω). Οι συμμαθητες μου ειναι κυριως Νεπαλεζοι μικρης ηλικιας (18-22). Τα παραπονα που εχω απο τις Νεπαλεζες νταμες ειναι πολλα, δεν βαζουν μυαλο ακομη και οταν τους λεω: “ετσι που κανετε στην Ελλαδα δεν θα σας χορευει κανεις”. Αυτες μαλλον σκοτωνουν το χρονο τους (και τα νευρα μας) κανοντας μαθηματα μεχρι να παντρευτουν. Ελπιζω να τα καταφερουν γρηγορα για να υσηχασουμε. Ωραια ειναι παντως και η salsa, πολυ διαφορετικη απο το tango αλλα δεν ειναι καθολου ασχημη.
3. vegetarian
Σημερα διαπιστωσα οτι εχω πανω απο 20 ημερες φαω κρεας – δεν εχει ξανασυμβει ποτε! Δε εγινε επειδη δεν μου αρεσει το κρεας ουτε αποφασισα να γινω χορτοφαγος. Εξαλλου το να ειναι καποιος χορτοφαγος στην χωρα μου ειναι εφαμιλλο του gay, του αιρετικου και του εξω-απο-δω. Και δεν θελουμε αλλο ενα “social I” τωρα.
Οι λογοι ειναι απλοι. Ο πρωτος οτι το κρεας εδω ειναι χαλια, σχεδον μονο κοκκαλα, σκληρο και παντου αθλιο. Πρεπει να το πληρωσεις παρα πολυ ακριβα για να φας καπου καλο κρεας, κατι ομως που δεν εχει νοημα αφου η Ινδικη (κυριως) αλλα και Νεπαλεζικη κουζινα παντα βασιζοντουσαν στο μη-κρεας για τα φαγητα τους και εκαναν πολυ καλη δουλεια αφου η ποικιλια ειναι μεγαλη.
Ο δευτερος λογος ειναι τα κρεοπωλεια. Αν καποιος τα δει, θα καταλαβει. Κρεοπωλεια στο Νεπαλ εννoουμε: παγκος κοκκινος (οχι λογο βαψιματος με μπογια) στο δρομο οπου το ζωο φτανει ολοκληρο και καθε πελατης διαλεγει ενα κομματι το οποιο live αφαιρειται απο το σωμα του ζωου, το υπολοιπο παραμενει σε κοινη θεα μεχρι να ερθει ο επομενος πελατης. Εντωμεταξυ εκατονταδες μηγες αναλαμβανουν να του κανουν παρεα σε αυτες τις δυσκολες στιγμες. Ψυγειο βεβαια δεν υπαρχει, αλλα και να υπηρχε δεν θα υπηρχε ρευμα. Και θα ρωτησει καποιος: καλα δεν αλλοιωνεται το κρεας κατω απο αυτες τις συνθηκες? Με ενα στομα μια φωνη ολοι θα απαντησουν: “Αλλοιωνεται!, αλλοιωνεται!.
Υπαρχει και ενας bonus, ψυχολογικος, λογος. Στο δρομο για το Namo Buddha εγινε κατι συγκλονιστικο! Για πρωτη φορα στη ζωη μου ειδα απο πολυ κοντα κατσικακι, μετα το ακουμπησα και μετα το πηρα και αγκαλια!!! Μερικες μερες μετα, μεσα στην Thamel ειδα κατσικακια παλι στο δρομο! Μερικες μερες μετα και απο αυτο, καπου αλλου στo Kathmandu παλι κατσικακια μπροστα μου και η ανταποκριτρια μας να λεει: “Δεν το πιστευω οτι καποτε αυτα τα ετρωγα...”.
Καταλαβα λοιπον οτι κατσικακι δεν ειναι κατι το οποιο ειναι παρα πολυ μικρο, κοκκινο, τετραγωνο, με ασπρο πλαστικο πατο, διαφανες σελοφαν και πανω του εχει ενα χαρτακι που γραφει «Βασιλοπουλος, και του πουλιου το γαλα» και απο κατω ενα κωδικο. Ουτε ειναι κατι που συνανταω μια φορα το χρονο με τη γλωσσα εξω, σουβλισμενο και σκεφτομαι: “απλα ετσι ειναι σημερα αυτο που εγω ονομαζω κατσικακι”. Οταν τα βλεπω σε κανενα χωριο και κανενα λιβαδι λεω οτι αυτα ειναι αλλο απο εμενα και ζουνε αλλου οποτε no problem. Οταν ομως ζουν εκει που ζω και εγω, μεσα στην πολη δηλαδη, ειναι λιγο διαφορετικα τα πραγματα.
Ειμαι στο Rosebud στο Κολωνακι και παραγγελνω μια μπριζολα και πατατες ενω απ εξω εχει παλι δημιουργηθει συμφορηση αφου το κατσικακι της κυριας τσακωνεται με τα αδεσποτα κατσικακια και με τα σκυλακια. Ενω τα γατακια με τα γουρουνακια περιφερονται χωρις να δινουν σημασια. Παλι η Σκουφα εχει κλεισει και ο κοσμος αγανακτει φωναζοντας: “μαζεψε κυρα μου το κατσικι σου και παρτο σπιτι σου”. Σε ενα τετοιο συνθετο περιβαλλον πλεον οπου το κατσικακι θα ηταν εκει και αυτο μαζι με εμενα, στο δικο μου περιβαλλον, θα ηταν πιω δυσκολο να καταπιω. Τωρα ειμαι vegetarian δηλαδη? Οσο ειμαι στο Nepal: NAI.
Μετα:οχι, αλλα αν ποτε αποφασισω να γινω θα ξερω οτι δεν ειναι καθολου δυσκολο.
