Τα παιδακια που παιζανε το πρωι
στον κηπο του guesthouse με ξυπνησαν οταν αρχισαν να φωναζουν εν χορώ: “Μιας και
πλεον δεν εισαι σε πολη αλλα σε εξοχη, νοικιασε μηχανακι και πηγαινε καμια
βολτα ρε!”
Αυτο ή κατι παρομοιο τραγουδουσαν
τελοσπαντων στα νεπαλεζικα. Εμενα με βολεψε παντως αυτο που ακουσα. Ταχυτατα
αφαιρεσα πυτζαμες και επλυνα τα δοντια παρα πολυ καλα για να ασπρισουν ωστε να
ταιριαζουν με τις χιονισμενες κορυφες της Annapurna.
Σε 15 λεπτα ημουν βασικος
πρωταγωνιστης σε σκληρες διαπραγματευσεις με ιδιοκτητη μηχανακίου. Μετα απο πολυωρες (λεμε τωρα...) διαβουλεύσεις,
οι αντιστασεις και απο τις δυο πλευρες καμφθηκαν, η συμφωνια εκλεισε στις 450
Ρουπίες και δινοντας τα χερια χαμογελασαμε και οι δυο κοιτώντας στο φακο του
τοπικου δημοσιογραφου-φωτογραφου, ακριβως οπως οριζει το πρωτοκολλο δηλαδη.
Η Pokhara θα μπορουσε ευκολα να ειναι η
πολη της Heidi. Λιβαδια,
ποταμια και λιμνες βρισκονται στα ποδια του φοβερου και τρομερου ορους Annapurna των 8091 μέτρων
(παλι να θυμησω οτι η κορυφη του Ολυμπου ειναι 2919m).
Βουνο superstar των Ιμαλαιων μαζι με το Everest και το K2
Με την Annapurna λοιπον να μου κανει σκια
ξεκινησα για να βρω κατι λιμνες 20 χλμ εξω απο την Pokhara.
Πολυ συντομα βεβαια χαθηκα αλλα δεν εδωσα σημασια αφου κατα βαθος αυτο
ηθελα. Σε τετοιου ειδους βολτες οταν
χανεσαι βρισκεις το δρομο. Ετσι και
εγινε. Περνώντας ενα χάλια χωριο,
ανεβαινοντας και κατεβαινοντας ενα μικρο βουνο και περνώντας απο καποιες αλλες
λιμνες, βρεθηκα σε μια μικρη κοιλαδα. Εκει
στον μικρο οικισμο των σπιτιων (κυριως χτισμενων απο λασπη και πετρες) και με
τα βουβαλια να κελαηδουν, αφησα το μηχανακι και αρχισα να περπαταω. Οι ανθρωποι εκει βλεπουν εξαιρετικα σπανια
ξενο και ετσι το σκηνικο που ακολουθησε θυμισε την ταινια Gadjo Dilo.
Πρωτη σταση ηταν σε ενα βουστασιο
για να ρωτησω που οδηγει το μονοπατι. Ο Sundarmani μου
ειπε οτι οδηγει σε κατι χωραφια και αφου μου εδωσε ενα ποτηρι τσαι πιασαμε την
κουβεντα. Μεσα σε μικρο χρονικο διαστημα
αρχισαν να μαζευονται και αλλοι φιλοι. Πολυ γρηγορα η παρεα μας ειχε μεγαλωσει
εντυπωσιακα. Με το που παω σιγα σιγα να
φυγω για να συνεχισω τη βολτα μου, ο Sundarmani μου προτεινει να μεινω στο
σπιτι του αποψε το βραδυ, αφου ομως πρωτα ρωτησει τη γυναικα του η οποια μπορει
να μην με περιμενει (οπως μου ειπε). Του
ειπα οτι δεν μπορω αφου επρεπε μεχρι τις 6 να γυρισω το ινδικο (φυσικα)
μηχανακι μου (μοντελο Gladiator...).
Ηθελα επισης να του πω οτι αν η γυναικα του με περιμενει θα πρεπει να αρχισει
να ανησυχει. Αφου μετα απο πολλες
προσπαθειες ο Sundarmani καταλαβε οτι δεν μπορει να με πεισει, σχεδον με δακρυα στα
ματια μου εδωσε το τηλεφωνο του σε περιπτωση που χρειαστω κατι και με χαιρετησε. Προχωροντας ο Anish (μελος της παρεας που
δημιουργηθηκε) με ακολουθει και προσπαθει να με πεισει να παω στο δικο του
σπιτι να μεινω το βραδυ λεγοντας μου μαλιστα οτι ειναι πιο ωραιο απο του Sundarmani. Λιγο μετα τις αποτυχημενες προσπαθειες και
του Anish ειναι η σειρα
του Bidur να λαβει αρνητικη απαντηση.
Στην ταινια Gadjo Dilo ο γερος τσιγγανος κανει
βολτες στον καταυλισμο τον νεαρο Γαλλο (ο οποιος για καποιο λογο βρεθηκε στην
περιοχη και μη εχοντας που αλλου να μεινει το προηγουμενο βραδυ, εμεινε στην
καλυβα του γερου τσιγγανου). Περηφανος
δηλωνει στους αλλους τσιγγανους του καταυλισμου οτι ειναι φιλος του ο οποιος
ηρθε απο το Παρισι και τον φιλοξενει και θα μεινει πολυ καιρο μαζι του και θα
του μαθει και τσιγγανικα κλπ κλπ.
Τα Ιμαλαια και οι ανθρωποι που
δεν φοβουνται να με καλεσουν στο σπιτι τους με οδηγουν σχεδον ενα χρονο πισω. Στη σκια καποιων αλλων ψηλων βουνων.
Το Νοεμβριο του 09 με τον Βασιλη
οδηγο και με τα σαντουιτσακια του Στράτου αγκαλια, περασαμε τις Ανδεις και στο Chiloe (ενα νησι της Χιλης) ο
Lauro, η Maria και
η Maribel μας ελεγαν: “next time you come,
no hotel. Our house!”. Ας ελπισουμε οι
φιλοι μας να ειναι καλα βεβαια τωρα γιατι ο σημερινος σεισμος στη Χιλη ηταν
πολυ δυνατος.
Αν δεν απαντησετε γρηγορα στα
μηνυματα, την επομενη φορα που θα
ερθουμε Chiloe θα μεινουμε σε ξενοδοχειο, κανονιστε την πορεια σας
κωλοπαιδα (που θα ελεγε και ενας φιλος μας απο την Αργεντινη...)
