Λένε ότι η όσφρηση είναι η αίσθηση που επιδρά αμεσότερα στο νου, ξυπνώντας άλλοτε ένστικτα και άλλοτε αναμνήσεις. Ένας Έλληνας είναι αδύνατο να σβήσει από τη μνήμη του την αρμύρα της θάλασσας που πάντα κυριαρχεί κατά τη διάρκεια μιας βόλτας στην παραλία.
Εδώ όμως είναι Ko Phangan και το αλάτι τελείωσε. Η θάλασσα έχει νερό σχεδόν γλυκό και ζεστό σαν να άναψε ο θεός το θερμοσίφωνο. Έτσι η αρμύρα έχει δώσει τη θέση της στη μυρωδιά του μπάφου. Είναι αδύνατο να βρεις μια παραλία πάνω στο νησί που να έχει πάνω από δυο-τρεις παρέες και να μη βομβαρδιστείς αργά ή γρήγορα από τη χαρακτηριστική οσμή της κάνναβης. Δεν αποκλείεται και η παθητική μαστούρα.
Πολύ πιο ενδιαφέρον προϊόν ωστόσο είναι τα μαγικά μανιτάρια. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς μπορείς να αγοράσεις μανιτάρια περιέχοντα ψιλοκυβίνη. Ακόμα μπορείς να φάς μια ομελέτα με τα εν λόγω μανιτάρια ή να πιεις ένα mushroom shake.
Η ψιλοκυβίνη είναι παραισθησιογόνος ουσία. Δε θεωρείται επικίνδυνη για την υγεία ούτε προκαλεί εξάρτηση πέρα από κοινωνικο-ψυχολογική εξάρτηση που μπορεί να προκληθεί από οτιδήποτε. Παρόλα αυτά στις περισσότερες χώρες του κόσμου- περιλαμβανομένης της Ταυλάνδης!- θεωρείται ναρκωτικό και είναι απαγορευμένο. Πολλοί από τους επισκέπτες της Ινδοκίνας, εκμεταλλευόμενοι τη χαλαρότητα της επιτήρησης και των νόμων, θεωρούν ότι είναι must να βάλουν λίγα μανιτάρια στο διαιτολόγιό τους, προσθέτοντάς τα στη λίστα με τα άλλα ναρκωτικά.
Τελειώσαμε; Όχι. Μπορεί τα μαγικά μανιτάρια να χρησιμοποιούνται σήμερα για να νιώσουν οι δυτικοί τουρίστες ότι κάνανε κάτι σπουδαίο στις διακοπές τους, αλλά η ιστορία τους είναι πολύ πιο μακρά και σημαντική. Πιθανόν στις δόσεις που τα παίρνουν οι εθελοντές μαστούρηδες να προκαλούν ελαφρύ αίσθημα ευφορίας, μικρή μεταβολή συνείδησης ή και λίγες παραισθήσεις. Σίγουρα δεν προκαλούν πολλά περισσότερα από ότι άλλες ψυχοτρόπες ουσίες γενικής κατανάλωσης όπως ένα τσιγάρο χασίσι ή ένα καφάσι μπύρες. Σε μεγάλες δόσεις όμως χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια για θρησκευτικούς, θεραπευτικούς και πνευματικούς σκοπούς. Οι σαμάνοι της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής τα χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα στη θεραπευτική τους πρακτική, ενώ αρχαίοι πολιτισμοί αυτής της περιοχής όπως οι Αζτέκοι τα χρησιμοποιούσαν στις τελετουργίες τους. Ακόμη μυστικιστικές παραδόσεις όπως τα Ελευσίνια Μυστήρια είναι πολύ πιθανόν ότι χρησιμοποιούσαν μαγικά μανιτάρια προκειμένου να φέρουν τους συμμετέχοντες σε ανώτερα επίπεδα συνείδησης.
Αυτός που έχει ασχοληθεί περισσότερο από όλους με το θέμα είναι ο Terence McKenna. Πρόκειται για τον άνθρωπο που ανέδειξε τη χρήση και τη σημασία των μανιταριών και που επηρέασε σε τεράστιο βαθμό την οπτική επιστημόνων και καλλιτεχνών πάνω στο θέμα. Έχοντας πλούσια προσωπική εμπειρία μίλησε εκτεταμένα για τις επιδράσεις τους και τη μεταβολή της συνείδησης που προκαλούν, συνθέτοντας μια προσωπική κοσμογονική θεωρία. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες του είναι ότι τα μαγικά μανιτάρια περιλαμβάνονταν στο διαιτολόγιο των ανθρώπων και ούτε λίγο ούτε πολύ αυτός ήταν και ο λόγος που οι άνθρωποι απέκτησαν τέτοιο επίπεδο συνείδησης. Πριν από κάποιες χιλιάδες χρόνια όμως, σύμφωνα με την ίδια θεωρία, οι κλιματικές αλλάγες απέκλεισαν τα συγκεκριμένα μανιτάρια από το διαιτολόγιο και η ανθρωπότητα εξέπεσε σε κοινωνίες πυγμής και βίας.
Αν ζούσε ο McKenna θα ήθελα να του κάνω μια ερώτηση. Γιατί σε μια χώρα όπως η Ταυλάνδη όπου ευδοκιμούν τα μανιτάρια αντί να αναπτυχθεί μία πνευματική παράδοση βασισμένη σε αυτά (όπως άλλωστε συνέβη σε Κεντρική και Νότια Αμερική), αναπτύχθηκε η παράδοση του Βουδισμού που δεν ασχολείται με ουσίες παρά χρησιμοποιεί το διαλογισμό ως κύριο μέσο πνευματικής ανάπτυξης;
Είμαι επίσης περίεργος τι θα έλεγε για τη σημερινή κατάσταση. Ως γνωστόν το διαδίκτυο έχει διευκολύνει αφάνταστα τη διακίνηση πληροφοριών αλλά και ναρκωτικών, με συνέπεια όλο και περισσότεροι άνθρωποι να δοκιμάζουν απαγορευμένες ουσίες. Είτε τις παραγγέλνουν διαδικτυακά είτε μαθαίνουν μέσω του δικτύου πού μπορούν να τις βρούν και το κάνουν! Λέτε να έχει δίκιο ο τύπος και σιγά σιγά να μας κάνουν τα μανιτάρια ανθρώπους; Λέτε η επανάσταση αγάπης να ξεκινήσει από το Ko Phangan; Λέτε;
