Στην Pokhara ο Paul απο τη Λευκορωσια και ο Nino απο την Ελβετια μου μιλουσαν
για την ωραια τους εμπειρια τους στο Sadhana Forest (www.sadhanaforest.org)
στην Ινδια. Εχυσαν πολυ ιδρωτα
προσπαθώντας να με πεισουν να παω και μαλλον τα καταφεραν, μπηκε απο το πουθενα
στα σχεδια μου. Δεν ειναι κακο και λιγη
εθελοντικη εργασια σε ενα δασος-να-γινει, ζώντας ταυτοχρονα οικολογικα. (παραγωντας
ηλεκτρικη ενεργεια κανοντας ποδηλατο πχ...)
Θελοντας να τους πεισω με καποιο
τροπο οτι θα παω τελικα, τους ρωταω: “OK, OK,
ΟΚ και πως παω εκει;” O Paul απανταει:
“εγω πηγα με αεροπλανο στο Chennai και μετα λεοφωρειο”. O Nino ειχε
και αυτος την ιδια απαντηση. Αμεσως
κοιταχτηκαμε και γελασαμε αφου καταλαβαμε οτι ειναι λιγο γελοιο να πηγαινεις με
ενα τοσο ενεργοβορο μεσο σε ενα μερος οπου υποτιθεται θα προσπαθησεις προσφερεις
αναδασωνοντας αλλα και να δοκιμασεις τροπους ώστε να σωσεις ενεργεια και
φυσικους πόρους (νερο κλπ). Οι κινητηρες
με αεροτουρμπινες που χρησιμοποιουνται απο τα περισσοτερα αεροσκαφη μπορει να
χαρακτηριζονται απο τη δυνατοτητα τους για παραγωγη μεγαλης ισχυος σε σχεση με
τον ογκο τους και για την αξιοπιστια τους λογω της ελειψης πολυπλοκοτητας αλλα
στον αντιποδα η καταναλωση καυσιμου ειναι παρα πολυ μεγαλη.
Οτι και να λεμε λοιπον μαλλον
κοροιδευομαστε αφου αντι να μειωθει πχ η χρηση πλαστικων μπουκαλιων νερου, αυτη
αυξανεται. Αν ομως τα πεταξουμε στον
καδο ανακυκλωσης εχουμε κανει το καθηκον μας.
Λες και δεν γινεται καταναλωση ενεργειας για τη συλλογη και επεξεργασια
τους. Ειναι αρκετα ανησυχητικο το
γεγονος οτι αρχιζουμε να πιστευουμε οτι αν κανουμε χρηση της διαδικασιας
ανακυκλωσης, αυτο αυτοματα μας δινει το δικαιωμα να χρησιμοποιουμε περισσοτερο
χαρτι, πλαστικο ή γυαλι. Εχω γνωρισει
ατομο το οποιο στο γραφειο του βαριοταν και επαιρνε λευκες κολλες Α4, τις εσκιζε
και τις πετουσε στο κουτι ανακυκλωσης χαρτιου.
Οταν ρωτησα γιατι το κανει, μου ειπε οτι «ενισχυει την ανακυκλωση». Ναι ειναι αληθεια, δεν ειναι ανεκδοτο.
Εριξα μια ματια στο ιντερνετ για
το ποσα αεροπορικα δρομολογια πραγματοποιουνται καθημερινα στον κοσμο. Περιπου 64.000 πτησεις (commercial flights) καθε μερα! Και αυτο ειναι μονο το 35% των καθημερινων
πτησεων αφου αλλο ενα 40% γινεται απο ιδιωτικα και νοικιασμενα αεροπλανα (lear jets), 10% στρατιωτικες
πτησεις, 10% πτησεις cargo και 5% αλλων τυπων πτησεις.
Δηλαδη... πανω απο 180.000 χιλιαδες πτησεις καθε μερα στον πλανητη. 65 εκατομμυρια πτησεις το χρονο. Μιλαμε δεν μας σωζει τιποτα...
Για να μειωσουμε λιγο τις ενοχες
μας, εγω, ο Paul και ο Nino,
συμφωνησαμε οτι μπορει επι της ουσιας να κανουμε μια τρυπα στο νερο πηγαινοντας
στο Santana forest με αεροπλανο αλλα τουλαχιστον θεωρητικα εκει μαθαινουμε να
σεβομαστε τους πορους της φυσης αφου αντιλαμβανομαστε ποσο δυσκολη ειναι η
ευρεση τους, η επεξεργασια τους και η μετατροπη τους απο μια μορφη σε μια αλλη. Ευτυχως το σωσαμε τελικα και κοιμηθηκαμε ησυχοι
και εκεινο το βραδυ...
Γενικως το ολο πακετο οικολογικης
συνειδησης, οικολογικων προιοντων κλπ καλο ηταν μεχρι τωρα αλλα πιστευω εχει
ηδη ξεπεραστει και πρεπει να μεταβουμε απο την εισαγωγη στην ουσια. Η πραγματικη λυση πιθανα να ηταν μια
προσπαθεια να αντιληφθουμε οτι δεν υπαρχει Ανθρωπος και Φυση αλλα Ανθρωπος στη
Φυση.
Το κινημα που τεινει λανθασμενα
να δημιουργηθει ειναι οτι ο ανθρωπος οφειλει να προσπαθησει να κανει το
μικροτερο κακο στη φυση.
Αρχιζουμε να εχουμε τη λανθασμενη
αντιληψη οτι πρεπει να δειχνουμε οικτο προς την «κακομοιρα» τη φυση.
Εδραιωνεται κακως η αποψη οτι η Φυση
ειναι το σπιτι μας και πρεπει να το προστατευσουμε.
Πιθανα το επομενο βημα τωρα να
ειναι το σκεπτικο η Φυση ειναι ενα Σπιτι αλλα δεν ειναι το Σπιτι μας, ειμαστε
και εμεις απλα ενα απο τα πολλα τουβλα που αποτελουν αυτο το σπιτι. Θα ηταν ισως καλυτερα να σκεφτομαστε οτι
ειμαστε αναποσπαστο αλλα και ισαξιο στοιχειο ολων των αλλων στοιχειων που την αποτελουν. Με τετοια σημασια βεβαια που εχει αποκτησει η
ανθρωπινη ζωη και η ιδιοκτησια, η φυση θα συνεχιζει να περναει δυσκολες στγμες
για λιγο ακομα.
Να μπορουσαμε να γινουμε λιγο Avatar λοιπον
και να ζησουμε μεσα της και οχι να καθομαστε απεναντι της να τη βιαζουμε, γιατι
δυστυχως δεν γινεται αλλιως (παρ’οτι γινεται), και μετα να την κοιταμε με οικτο
και να της δινουμε ενα depon μπας και της περασει ο πονος...
Η λυση βεβαια δεν ειναι να
γεμισουμε τους εαυτους μας τυψεις.
Εχουμε ηδη πολλες ευθυνες, ρολους και τυψεις να μας κρατανε
απασχολημενους για ολη μας της ζωη, δεν χρειαζεται να γινουμε κι αλλο αυστηροι
με εμας τους ιδιους. Μαλλον το αντιθετο
πρεπει να κανουμε.
Εδω και ενα χρονο λεω συνεχως
στον εαυτο μου οτι εχει εμφανιστει ενα Θειο δωρο το οποιο μπορει να μας
βοηθησει ατομικα και κοινωνικα. Αυτο
λεγεται φυσικα «παγκοσμια οικονομικη κριση». Εμενα με βοηθησε παρα πολυ, ας
βοηθησει και τη φυση λιγο. Τωρα που
αρχιζω να αντιλαμβανομαι και την ενοια του interbeing (Dharma)
στη θεωρια και την πραξη και πως ολα σχετιζονται με ολα, ειμαι πιο αισιοδοξος
απο ποτε. Επισης (παλι) λεω οτι ειναι super ευκαιρια
να γινουμε πρωταγωνιστες σε ρολους που εχει δυστυχως αναλαβει το κρατος εδω και
μερικες δεκαετιες και δεν τα πηγε και πολυ καλα αφου ειναι ρολοι που
χρειαζονται μαλλον ανθρωπους. Τα συστηματα και οι διαδικασιες να ακολουθουν
μονο συμπληρωματικα.
Θα επαναλαβω την ιστορια της Vientiane (Laos). Πριν μερικα χρονια
αναμενοταν εκχυλιση του ποταμου και
μεγαλες πλημμυρες. Σχεδον ολοι οι
κατοικοι δουλευαν επι μια εβδομαδα νυχτα-μερα ωστε να οχυρώσουν την πολη τους
και τα καταφεραν. Τα οφελη πολλα και
μαλλον πιο σημαντικο απο ολα οι δεσμοι που αναπτυχθηκαν.
