Πως μπορει να γινει μια αποσταση
12 χιλιομετρων με λεοφωρειο σε 1:45 λεπτα και ολοι να ειναι χαρουμενοι και να
θελουν κι αλλο?
Λοιπον, ανασηκωνουμε τα μανικια
και διαλεγουμε για χωρα το Νεπαλ.
Διαλεγουμε 27 ατομακια απο σχεδον 15 χωρες μεταξυ των οποιων Αυστραλια,
Νεπαλ, Αγγλια, Γαλλια, Ισπανια, Λιθουανια, Λευκορωσια, Ουκρανια, Σουηδια,
Βενεζουελα, Ελλαδα, Ελβετια και Γερμανια.
Τους βαζουμε 10 μερες να κανουν διαλογισμο και να μην μιλανε μεταξυ
τους. Αυτο σε ενα κεντρο πανω σε ενα
βουνο 12 χιλιομετρα εξω απο την Pokhara.
Το πρωι στις 12 Μαρτιου τους
αφηνουμε ελευθερους να επιστρεψουν στην Pokhara. Καλουμε λεοφωρειο
(φυσικα Tata made in India)
με μυστακοφορ οδηγο, συνοδηγο under14
και αλλα δυο ατομα πληρωμα (λοστρομο και 1ο μηχανικο) και εικονισμα
του Shiva στον εσωτερικο καθρεφτη για εκκρεμες.
Η ωρα ειναι 7 το πρωι και το
λεοφωρειο θα σαλπαρει. Καποιοι (μεσα σε
αυτους και εγω) επιλεγουν να κατσουν στην οροφη του λεοφωρειου για λιγο ροντεο,
για να εχουν super θεα αλλα και για να φωναζουν οποτε βλεπουν ανθρωπο το
συνθημα των τελευταιων 10 ημερων: “Equanimity! Be Happy!”. Εγω παντα εβαζα και ενα «ρε» στο τελος ετσι
για πλακα.
Περνώντας απο τα πρωτα σπιτια-καλυβες
οι ντοπιοι ανταποκρινονται με γελια στα Equanimity-be-happy μας. Μια κοπελα ευστοχα θα παρατηρησει: “οι
ντοπιοι τωρα θα λενε: α... ναι ειναι 12 του μηνα σημερα που τελειωνει το vipassana course...”
Για να 5 πρωτα χιλιομετρα ο
δρομος ειναι πραγματικα αθλιος, λακουβα ειναι ο κανονας. Αυτοι που επελεξαν να κατσουν στην οροφη πανω
στα σιδερα εχουν μετανιωσει αλλα το «Equanimity! Be Happy!» καποιος πρεπει να το
φωναξει, καποιος πρεπει να κανει τη βρομικη δουλεια.
Μετα απο 2,5 περιπου χιλιομετρα,
εργατες θα μας σταματησουν λογω εργων αποχετευσης!!! Τα σπιτια-καλυβια στην περιοχη δεν εχουν
ρευμα, δεν εχουν νερο αλλα σε λιγο θα εχουν συστημα αποχευτεσης! Super! Αφου σταματησαμε ενα μισαωρακι εκει, ειδαμε
ποσο σκληρα εργαζονταν η πολυπληθεστατη ομαδα για την περατωση των εργων. Οι 18 απο τους 20 εργατες ηταν σχεδον ατσαλακωτοι
και οι δυο εργαζονταν σε μποεμικους ρυθμους.
Ξαναξεκιναμε. Μετα απο 2 χιλιομετρα σκαει ενα λαστιχο. Νεα σταση, νεα ευκαιρια για συζητησεις με
τους απο καττω και ευκαιρια να απολαυσουμε τη φυση και να ανταλαξουμε μερικα “namaste” με τους περαστικους.
Καθε λιγο και λιγακι, περνοντας
απο τα σπιτια, πιτσιρικια ανεβαινουν λαθραια πανω στο λεοφωρειο μας για να πανε
στο σχολειο.
Μετα απο λιγο νεα σταση γιατι
σκαει και αλλο λαστιχο!
Με το που τελειωνει ο χωματοδρομος
και μπαινουμε στο πρωτο κανονικο χωριο μας σταματαει η αστυνομια γιατι λεει
απαγορευεται να καθομαστε στην οροφη του λεοφωρειου. Σωπα?
Ο οδηγος μας ξεκιναει διαβουλευσεις με τους αστυνομικους στις οποιες σε
λιγο θα λαβει μερος σχεδον το μισο χωριο διοτι ολοι εχουν αποψη για το
περιστατικο αλλα και τις κοινωνικες προεκτασεις του. Εξαλλου χρονος υπαρχει και απο το να παιζουν
με τις ταπες των βαρελιων καλυτερα να συζητανε για ενδιαφεροντα πραγματα.
Ξαναξεκιναμε και μετα απο λιγο
ξανασταματαμε και οι περισσοτεροι ανεβαινουν παλι επανω. Ο λογος? Οταν μας σταματησε η αστυνομια, μια
κοπελα πηγε προς νερου της και στο δρομο πατησε σε κατι σκατα. Οταν ξαναξεκινησαμε καταλαβε (οπως και οι
υπολοιποι) τι ειχε συμβει. Οι ευωδια
ηταν ανυποφορη ετσι που ημασταν μαλιστα ο ενας πανω στον αλλο. Ο οδηγος υπεκυψε και μας αφησε να παμε
καποιοι επανω παλι.
Τελικα μετα απο 1:45 λεπτα θα
αντικρισουμε την “welcome to Pokhara”
ταμπελα.
