Απο τοτε που το Buenos Aires παρεδωσε τα σκηπτρα του παγκοσμιου tango πολιτισμου στην Αθηνα, ηταν δεδομενο οτι ολες οι υπολοιπες πολεις του πλανητη θα ακολουθουσαν πλεον τα νεα προτυπα που θα εθετε η νεα αυτη υπερδυναμη. Και εδω μια ομαδα ανθρωπων εχει βρει μεσα στο tango νοηματα και εναν διαφορετικο τροπο ζωης. Εν συνεχεια εχει διαποτισει με αυτα ολοκληρη την tango κοινωνια.
Μια νεα γλωσσα εχει γεννηθει για την επικοινωνια μεταξυ των μελων. Απεχει ευτυχως ακομη απο τη «Νεογλωσσα» του Οργουελ αλλα και εδω κατευθυνεται προς τα εκει.
Και εδω υπαρχουν συγκεκριμενοι τροποι συμπεριφορας που πρεπει να ασπαστεις με το που περασεις την πορτα της αιθουσας.
Νεα ωραρια τα οποια δεν ακολουθουν αυτα που η υπολοιπη κοινωνια καλειται να ακολουθησει.
Νεο ειδος humour με το οποιο πρεπει να μαθεις να γελας και γρηγορα μαλιστα γιατι δεν θα εχεις και πολλες ευκαιριες.
Νεα (η μηπως παλια?) σχεση μεταξυ αντρων και γυναικων. Ο ρολος της γυναικας υποβαθμιζεται. Καλειται παλι να παιξει ρολους για να ειναι αρεστη. Ρολους στους οποιους ο σεξιστικος χαρακτηρας καταλαμβανει μεγαλο ποσοστο. Και εδω υπαρχει στον αερα η αισθηση οτι «ετσι ειναι το παραδοσιακο tango, αυτη ηταν παραδοσιακα η σχεση μεταξυ νταμας και καβαλιερου και αυτη καλουμαστε να συνεχισουμε και να ενισχυσουμε με σεβασμο». Εδω ομως πιανουμε απο “Νεογλωσσα” που λεγαμε πριν και βαφτιζουμε ως «παραδοσιακη» (αντι για αναχρονιστικη) μια σχεση την οποια η κοινωνια εχει καταβαλει τεραστιες προσπαθειες (και ακομη προσπαθει) να απεμπολησει. Σαν να μην φτανει αυτο, στη σχεση αυτη πλανατε και μια υποσχεση-ορκος οτι για καποιο λογο πρεπει ολοι μας να συνεχισουμε να τη διατηρουμε καθοτι μονο ετσι θα προσδωσουμε τον απαιτουμενο σεβασμο, οχι στους χορευτες (ποιος νοιαζεται για αυτους?) αλλα στο tango το ιδιο. Ετσι λοιπον ανακαλουμε μια κοινωνια που εχει παρελθει (ευτυχως) και αντι ο χορος να ειναι τροπος εκφρασης και ελευθεριας που θα δειχνει, κατα το ποσοστο που του αναλογει, το δρομο, αντιθετως ειναι φαρος οπισθοδρομησης.
Και εδω εχουν αρχισει να καταφθανουν καραβιες (οπως ευστοχα παρατηρησε καποτε μια πολυ καλη φιλη) οι tango δασκαλοι.
Και εδω υπαρχουν βραδιες οπου οι δασκαλοι (οι οποιοι γεννιουνται σαν τα κουνελια) φτανουν να ξεπερνουν σε αριθμο τους μαθητες.
Και εδω υπαρχουν οι φιλονικιες μεταξυ των ομαδων οπου δεν θελεις να βρεθεις αναμεσα τους γιατι αλλιως αντι για tango θα καταντησεις να χορευεις τσιφτετελι. Ο Nietzshe ειπε εξαλλου οτι «η τρελα σε μεμονομενους ανθρωπους ειναι σπανιο φαινομενο αλλα στις ομαδες ειναι ο κανονας»
Και εδω υπαρχουν newsgroups οπου αποστολη τους ειναι η undercover κριτικη και οτι αλλο θελει να πει ο καθενας αλλα και η εξηγηση γεωπολιτικων και κοινωνικων φαινομενων μεσα απο το tango. Και εδω οι γνωμες που εκφραζονται δεν εχουν την ιδια βαρυτητα. Οταν μια αποψη εκφερεται απο τους guru του tango εχει μεγαλυτερη σημασια απο τη γνωμη ενος αρχαριου. Ακομη και αν το θεμα ειναι ασχετο με το tango... που συνηθως ειναι.
Και εδω ο ρουχισμος εχει στοιχεια υπερπαραγωγης. Και εδω συντομα οι νταμες θα καταφθανουν με αμαξες στη milonga με αλογο που τα πεταλα του θα ειναι comme il faut.
Και εδω οι κινησεις κατα το χορο και μη πρεπει να ειναι προσεκτικες αφου η διασκεδαση ειναι μολις το 30% και το υπολοιπο ποσοστο ειναι ενας δυσνοητος ρολος τον οποιο πρεπει να παιξεις, χορεύοντας κιολας!
Και εδω το γελιο πρεπει να ειναι περιορσμενο, συνετο και να χρησιμοποιειται μονο οταν κρινεται εντελως απαραιτητο.
Εμπρος λοιπον Ασια στο δρομο που χαραξε η Αθηνα.
Προφανως ολα τα παραπανω εμπεριεχουν μεγαλη δοση υπερβολης αλλα αυτη η υπερβολη ειναι που δινει εμφαση και χαριζει και μερικα κρυφα χαμογελα.
After all ειναι ενας πολυ ωραιος χορος συνοδευομενος απο καταπληκτικη μουσικη και αυτο ειναι που μετραει και βρισκεται πανω απο τετοιου ειδους κειμενα.
Αν καποιος λοιπν βρεθει στην Bangkok και μετα απο ολα αυτα θελει να χορεψει, να ξερει οτι υπαρχουν 3 milongas καθε Τριτη, Πεμπτη και Κυριακη.
