Τις περισσοτερες μερες τρωω το βραδυνο μου σε ενα οικονομικο Νεπαλεζικο εστιατοριο το οποιο φαινεται να προτιμουν και οι ντοπιοι.
Με τον νεαρο αρχισερβιτορο-μετρ του καταστηματος εχουμε γινει φιλοι. Ειναι φοιτητης οικονομικων στο πανεπιστημιο. Eχουμε κανει αρκετες συζητησεις για το γκριζο παρον αλλα και το γκριζο μελλον του Νεπαλ. Μου εχει πει οτι θα ηθελε πολυ να σπουδαζει σε ενα καλο πανεπιστημιο στην Ινδια, την Ευρωπη ή την Αμερικη αλλα οι γονεις του δεν μπορουν να στηριξουν οικονομικα κατι τετοιο. Ετσι λοιπον αναγκαζεται να δουλευει στο ετσιατοριο και να σουδαζει παραλληλα στο Kathmandu university. Αρκετα συμπαθητικο παιδι και παρα πολυ ευγενικο.
Συνηθως το φαγητακι μου ειναι κατι σε ινδικο. Διαφοροι χορταστικοι συνδυασμοι curry με περιεργους τυπους ρυζιου. Προχτες ομως ειπα να δοκιμασω και κατι πιο Νepali, κατι πιο παραδοσιακο, κατι της περιοχης.
Αφου λοιπον σερβιρε τους αλλους δυο μοναδικους πελατες του μαγαζιου, παραγγειλα στο φιλο μου ενα απο τα Νεπαλι πιατα χωρις να εχω ιδεα τι ειναι. Με μοναδικο γνωμονα το θετικο του νευμα στην ερωτηση μου : “is this good?”.
Μετα απο λιγο φτανει ενα πολυ μεγαλο μεταλλικο πιατο οπου εχει στο κεντρο λιγο ρυζακι 10 εκατοστα πιο περα λιγα μαυροματικα φασολια αναμεικτα με μια πηχτη μαυρη σαλτσα, 12 εκατοστα πιο διπλα δυο κομματακια μπροκολο με μια επισης πηχτη κιτρινη σαλτσα, 13 εκατοστα βορειοτερα 3 ή 4 (δεν θυμαμαι ακριβως) φασολακια και 9 εκατοστα νοτιοτερα φτανουμε σε ενα μικρο λοφισκο γιαουρτιου. Παρότι εκνευριστηκα δεν το εδειξα. Δηητρη παιξαμε και χασαμε σημερα, δεν θα χορτασουμε, προφανως αυτα περισεψαν στην κουζινα απο την προετοιμασια του φαγητου για τους αλλους, γευστικοτατα ηταν αλλα ελαχιστα....
Οι αλλοι εντωμεταξυ πληρωνουν, φευγουν και ο φιλος μου μαζευει τα πιατα τους χωρις να γυρισει να με κοιταξει και να με ρωτησει αν ειναι ολα ΟΚ οπως εκανε τις αλλες μερες καθε 5 λεπτα...
Τελειωνω το φαγητο και ηδη σκεφτομαι που αλλου να παω τωρα να φαω για να χορτασω.
Ο «φιλαρακος» θα ερθει μετα απο λιγο με ενα δισκο και θα μου φερει τεσσερα πιατακια με τις ποικιλιες που βρισκονται περιμετρικα του ρυζιου στο πιατο μου. Παροτι ειμαι σιγουρος οτι επειδη με συμπαθει εχει παρει οτι περισσεψε απο τους αλλους και μου το εχει φερει, πειναω τοσο πολυ που τρωω αυτο το γυρο refill οπως και τον επομενο. Τελικα εχω χορτασει απο φαγητο αλλα φευγω χορτασμενος και απο θυμο για τον πρωην φιλο μου. Παω καθε μερα εκει και το ευχαριστω ειναι να μου τη φερει ετσι! Το βραδυ σκεφτηκα αρκετα το περιστατικο και τα αρνητικα συμπερασματα για του Νεπαλεζους τρεχανε σαν το ποταμι. Σε μια εντελως νεα θεωρηση για την γεωπολιτικη και κοινωνικη κατασταση στο Νεπαλ με οδηγησε αυτο το συμβαν.
Την επομενη μερα, την ωρα της βραδυνης πεινας περασα εξω απο το εστιατοριο-απατη και πηγα σε ενα αλλο επισης νεπαλεζικο εστιατοριο αλλα λιγο πιο ακριβο και γνωστο. Παραγγελνω το ιδιο πιατο και οταν φτανει και το αντικριζω, μια σταγονα κρυου ιδρωτα πεφτει πανω στα φασολια που βρισκονται και εδω 13 εκατοστα βορεια απο το ρυζι στο μεγαλο μεταλλικο πιατο. Οι μεριδες ειναι παλι ελαχιστες. Το μυαλο αρχιζει και δουλευει αλλιως ομως τωρα, πιο γρηγορα αλλα αναποδα. “μηπως κατι δεν εχω πιασει καλα εγω?”, αρχιζω να σκεφτομαι. Αστο να δω τι θα γινει... Τελειωνω τα φαγητακια που βρισκονται μεσα στο μεγαλ μεταλλικο πιατο και αμεσως ερχεται ο σερβιτορος για επαναγεμιση... “ωχ ωχ για να δουμε...”, τελειωνω και την τριτη επαναγεμιση και αφου εχω σκεδον σκασει ερχεται ο σερβιτορος για νεα επαναγεμιση. Του λεω οτι αυτη τη φορα δεν θελω αλλο αλλα τον ρωταω γιατι δεν βαζει λογικες ποσοτητες απο την αρχη. Η απαντηση με στελνει ακομη πιο χαμηλα και τη μεταφερω: “Υπαρχουν δυο λογοι κυριε, ο πρωτος ειναι οτι παραδοσιακα στο Νεπαλ δεν θεωρουμε σωστο καποιος να φευγει πεινασμενος αλλα ουτε επισης και να μενει φαγητο για πεταμα, Ο δευτερος λογος ειναι (εδω κρατιομαστε) οτι θελουμε οι πελατες μας να ειναι σιγουροι οτι ΔΕΝ εχουμε παρει φαγητο απο αλλους και τους το εχουμε βαλει. Ο καλυτερος τροπος για να πετυχουμε αυτα τα δυο ειναι να προσθετουμε συνεχεια μικρες ποσοτητες στα πιατα των πελατων μας”
Το βλεμα χαμηλωνει στο πατωμα και ενα «μαλιστα» με ηχο ελαχιστων decibel βγαινει απο το στομα μου και κατευθυνεται το μισο προς τον σερβιτορο και το αλλο μισο προς το μυαλο μου.
Την επομενη μερα διαβαζω στο βιβλιο του Thich Nhat Thanh οτι αυτο που μου συνεβει ειναι αποτελεσμα της λανθασμενης αντιληψης με τις παρα πολλες αρνητικες συνεπειες για εμενα αλλα δυστυχως και για τους αλλους.
- Μια αρχικη λαθος αντιληψη οτι με κοροιδεψε και μου εβαλε λιγοτερο φαγητο απο αυτο που επρεπε.
- Οταν ηρθε να μου φερει και αλλο, ο θυμος δεν με αφησε να δω την αληθεια αλλα ουτε και να φανταστω οτι η αρχικη αντιληψη ηταν λανθασμενη. Τα πραγματα εγιναν ακομη χειροτερα αφου πιστεψα οτι με κοροιδευει ακομη περισσοτερο διοτι μου εφερε το φαγητο αλλων.
- Το οτι εκεινη την ημερα ηταν λιγομιλητος και δεν με ρωτησε αν ειναι ολα ΟΚ οφειλοταν οτι πιθανα δεν ηταν και τοσο καλα. Εγω ομως βλεποντας τον ως πρωταγωνιστη στην πλεκτανη που εχει στηθει (λογω της λαθος αντιληψης που εχω για την πραγματικοτητα), θεωρω οτι δεν εχει τα κοτσια να με κοιταξει στα ματια και να με ρωτησει αν ειναι ολα ΟΚ...
- Το βραδυ θα στεναχωρηθω που με κοροιδεψαν και θα πω το κλασσικο: “μα γιατι σε εμενα?”
- Το ιδιο βραδυ θα χτισω στο μυαλο μου ενα νεο Νεπαλ το οποιο αποτελειται απο κακους ανθρωπους πια. Πηγε περιπατο η αισθηση που ειχε σχηματιστει ολο το προηγουμενο διαστημα. Οτι δηλαδη παρα την πολυ μεγαλη φτωχεια, δεν κλεβουν, δεν πειραζουν και πρακτικα δεν υπαρχει εγκληματικοτητα στο Νεπαλ. Σε αντιθεση με «ανεπτυγμενα» μερη αλλού στον κοσμο.
- Την αλλη μερα η νεα θεωρια για τους κακους Νεπαλεζους θα περασει στην πραξη. Δεν θα ειμαι χαμογελαστος μαζι τους πια, δεν θα τους εμπιστευομαι και γενικως θα παει καπως περιεργα η μερα. Σαν να ξυπνησα για να τους εκδικηθω ολους. Η εκδικηση ομως ειναι κατι που θελει σκεψη πολυ και απο καποιο σημειο και μετα ειναι εξοντωτικη διαδικασια.
Kαι για να μιλησουμε και λιγο στη γλωσσα του Dharma: Παλι η Dukha και το Delusion μου χτυπησε την πορτα αλλα το mindfulness και το awareness δεν ηταν εκει να με βοηθησει και ετσι εγω της ανοιξα. Ακομη και οταν η αληθεια εν συνεχεια μου χτυπησε την πορτα, δεν της ανοιξα γιατι δεν ταιριαζε στην εικονα που το μυαλο μου ειχε φτιαξει. Ο Θυμος δεν βοηθησε εξαλλου, αποδεικνυοντας για πιο λογο βρισκετε στο top3 των δηλητηριων της ζωης μαζι με την Επιθυμια/Λαχταρα και την Αγνοια.
Υπαρχει μια γιαπωνεζικη ιστορια σχετικη: «Ο μπαμπας αφηνει το μικρο του παιδακι στο σπιτι και παει στο δασος να κοψει ξυλα. Ληστες παιρνουν το παιδι και καινε το σπιτι. Οταν ο πατερας γυριζει βλεπει το σπιτι εντελως καμενο και καπου μεσα στα συντριμια θεωρει οτι βλεπει κατι που μοιαζει με το καμενο παιδακι του. Το επομενο διαστημα ζει μεσα στον πονο εξαιτιας του οτι το παιδι του εχει καει. Καποια στιγμη το παιδι δραπετευει απο του ληστες, γυρναει στο σπιτι, χτυπαει την πορτα αλλα παροτι προσπαθει να πεισει τον πατερα οτι ειναι το παιδι του, αυτος δεν ανοιγει λεγοντας του οτι το παιδι του εχει πεθανει»
Τι συμπερασματα βγαζω λοιπον? Οτι η λανθασμενη αντιληψη σε ενα τοσο μικρο συμβαν μπορει (το μπορει πρεπει να αφαιρεθει κανονικα) να εχει πολυ αρνητικες συνεπειες σε εμενα αλλα και τους αλλους.
Καλυτερα McDonald’s. Αυτο μου αξιζει, αυτο μπορω να κατανοησω. Τιποτα δεν ειναι τυχαιο...
“A big Mac, fries and a coke please”
